آئینه زار غزل

فرزند نسل سوخته (1)

ubal — Mon, 09 Nov 2009 05:46:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

ای پروردگار من سینه ام را برایم گشاده گردان و کار را برایم آسان کن و از زبانم گره بگشا

تا سخنم را بفهمند

و از خاندانم وزیری برایم بگمار. هارون برادرم را . پشتم را با او استوار ساز و

او را در کارم شریک گردان

تا تو را بسیار تسبیح کنیم و تو را بسیار یاد کنیم

به یقین تو به حال ما بینایی

ای جماعت های خیره سر شدید

ای جماعت های کور و کر شدید

خود مسلمان نا شده کافر شدید

این که می بینید جز این نام نیست

این جماعت قصدشان اسلام نیست

باید از نو عاشقی را ساز کرد

باید از خون تا خدا پرواز کرد

این چه اسلامیست ای نا محرمان

این چه بد نامیست هان ای بی غمان

چهره ی جهل جهود ست این مگر

فتنه ی عاد و ثمود ست این مگر

ادعای اهل بینش می کنید

رشوه گیران را گزینش می کنید؟

مال بیت المال را گم می کنید

بیت را در چشم مردم می کنید؟

...

آی بچه های خوب و بد

ubal — Thu, 28 Aug 2008 07:14:18 GMT

سلام

سقف گنبداش طلا

ستوناش قالوا بلی

چشمه هاش قند و عسل

لب لباش شیر و شکر

سقف آسمونش الله صمد

رو درختاش سیب خرمالو پزون سبد سبد

بچه های خوب و بد آی بچه های خوب و بد

خدا سقف آسمونُ واسه تون طلا کنه

خدا خورشیدتونُ جلا کنه

خدا قدّتونُ انشالّا که تا خدا کنه

شاخ شمشاد بشین

از غم آزاد بشین

بچه های با خدا

بچه های بی خدا

اگه خوبی نکنین به همدیگه

خدا قهرش می گیره

آسمون اخماشُ تو هم می کنه

رعد و برقم سرشُ خم می کنه

می زنه ماها ر ُ آدم می کنه

پسرای توپلی

دخترای لپ گلی

پسرای شاپسر

دخترای دامناتون یه سبد درّ ُ گهر

به خدا دروغ نگین

با خدا سنگاتونُ وا بکنین

اگه با خدا رو راستی نکنین

اگه هی دروغ بگین

اگه هی با همدیگه دعوا کنین

اگه آشغال بریزین روی زمین

اگه ریخت ُ پاش کنین

اگه میوه ها رُ هی گاز بزنین ُ نخورین

اگه حیوونا رُ هی آزار بدین

اگه مورچه ها رُ زیر کفشاتون له بکنین

اگه هی تفنگ بدست با همدیگه جنگ بکنین

اگه با پنجولاتون به همدیگه چنگ بکشین

خدا قهرش می گیره

خدا صورتاتونُ زشت می کنه

بچه ها

بچه ها حرف بابا رُ گوش کنین

باباها خوبی ِ بچه ها ر ُ از خدا می خوان

باباها دوس ندارن بچه هاشون زشت باشن

بابا ها همیشه از خدا می خوان بچه هاشون شاد باشن

از غم آزاد باشن

شاخ شمشاد باشن

بپرن تو آسمون

یه طرف رنگین کمون

یه طرف ستاره های کهکشون

پر ُ پر پر بزنن

مث کفتر بپرن به هر کجا سر بزنن تو آسمون چرخ بزنن

سقف گنبداش طلا

ستوناش قالوا بلی

چشمه هاش قند و عسل

لب لباش شیر و شکر

رنگ آسمونش الله صمد

رو درختاش سیب خرمالو پزون سبد سبد

بچه های خوب و بد آی بچه های خوب و بد

خدا حافظ ای کامپیوتر 233

ubal — Fri, 02 Nov 2007 10:12:18 GMT

خدا حافظ

خدا حافظ ای کامپیوتر 233

خدا حافظ

تو مرا با خودم آشتی دادی

با جهانم با جانم با بی کرانم

دلم برای رمیدن های 3 مگا بایتیت تنگ می شود

دلم برای چراغ مانیتورت

دلم به حال کیست

دلم برای مادر برد ت که شبها را یکی یکی با من به سر رساند

دلم برای فن ات

- چه روزهای تابستا های قشنگی داشتیم که یادش به خیر

من می نشستم پشت تو

بر تو ای اسپ خیالی

و می تاخ تاختم به جهان.

جهان را به یاد داری ؟

اُ کی آری همان جهان که دختری بود بلند پیشانی

جهان ... همان که

همان جهان که دختری بود بلند پیشانی ... - پیشانی اش را به یاد داری

پیشانی اش دامنی بود که تا افق های دیرا دیر و تا تپه های مرجانی را به یاد داری؟

من می نشستم پشت تو و تا ته تهای جهان پیش می تاخ تیم...

یک یک روز تو مریض شدی

یک ریز تو مروض شدی

من هل شده بودم

من خل شده بودم

من در تو خاطراتی فایل هایی داشتم که در تو داشتم/

من با تو شعرهایی داشتم نوشته هایی داشتم که با تو داشتم/

من هل شده بودم / من بی تمرکل شده بودم/

من اما خیلی نامردم

من اما خیلی خیلی نامردم اگر شعری برای تو نتتایپم

خدا حافظ

خداحافظ ای کامپیوتر 233

خدا حافظ

تو مرا با خودم آشتی دادی

با جهانم با جانم با بی کرانم

دلم برای رمیدن های 3 مگا بایتیت تنگ می شود

دلم برای چراغ مانیتورت

دلم به حال کیس ت

دلم برای مادر برد ت که شبها را یکی یکی با من به سر رساند

دلم برای فن ات

هنوز صدایش توی گوش من است :

ووووووووووووووووووووووووووووووووووووووو...

نفرين بر دهاني كه به موقع باز نشد

ubal — Mon, 01 Oct 2007 05:15:18 GMT

سلام

همین جوری بی خودی دلم خواصت با این طرانه ی قدیمی تازه شمع

نفرين بر دهاني كه به موقع باز نشد

توي يك بركه ي آروم كه سكوتش خيلي وختا

آينه ي مرغابيا بود تو منبت درختا

ما چه زنده و چه مرده بركه آب و خاكمون بود

كاري با فلك نداشتيم سرمون تو لاكمون بود

تا يه روز كه بركه خشكيد و كفش ترك ترك شد

توي اون آينه آه شاخه هاي خشك حك شد

الغرض مرغابيا تا آينه رو شكسته ديدن

چوب ـُـ آوردن ـُـ كار ما رو به فلك كشيدن

اون بالا چيزي كه وا شد دهن مرغابيا بود

اين پايين صدا صداي طشت رسوائي ما بود

يه دروغي از ما ساختن كه ياد فلك بمون ِ

نشوني ش هنوز م اين چوب كه لاي فكّمون ِ

مي خوريم چوب تقاص اشتباهي كه نكرد يم

مي سوزيم توي جهنم گناهي كه نكرد يم

حالا يك عمر ِ ما لاك پشتا ديگه ساكت نشستيم

حتا نفرينمونم با لب بسته مي فرستيم

توي لاك بي صدايي زندگي و مرگ يكي ِ

توي اين خونه برامون شبنم و تگرگ يكي ِ

واسه لاك پشتا همين بس كه وطن رو شونه شون ِ

پر واسه اونا كه توي نا كجاها خونه شون ِ .

المهدی طاوس اهل الجنه

ubal — Sun, 26 Aug 2007 20:58:18 GMT

سلام

ما به نیمه ی ماه رسیده بودیم و او قرار بود که بیاید ...

یک غزل از سال ۷۵ :

در گردباد حسرت و وحشت در سال های مرده اسیرم

در سال های ثانیه در شب شاید که بی ستاره بمیرم

خنجر به پشت و حنجره ام خون خون می چکد ز شعله ی آهم

غوغای مرگ و بی ثمری را از گوش باد رُفته نفیرم

شوری که هفت پشت زمین را می آورد به بزم تحیّر

حیرت مکن اگر که شکفته ست در هفت آسمان ضمیرم

آئینه زار حیرت خویشم سرگشته ی شمار تجلّی

وحدت شنیده از لب کثرت آئینه ی نشان کثیرم

آشفته گی شده ست نصیبم تقدیر این چنین شد ، حالی

حسرت به دوش در گذر از این شب های سالمرده ی پیرم

باشد که از نیام بر آید چشمان آب دیده ی مردی

کز برق چشم های سیاهش روشن شود تمام مسیرم

ای مرد روزهای همیشه مگذار تا که خسته ی غربت

در سال های ثانیه در شب این گونه بی ستاره بمیرم

و یک غزال:

چند وقتی ست چشم در راهی

چشم تو خانه ی عقاب شده

بی خودی بی جهت همین جوری

آفتاب تو قرص خواب شده

در تو رویان شده ست چشمانی

که کسی پشت ابرها پیداست

در تو گل گل ستاره رو به لبت

طعم قن در دل تو آب شده

دیده ای زیر خواب خود یک شب

که کسی پشت ابرها پیداست

صبح تا شب ستاره می شمری

توی شب های خواب خود بی او

تو که بوسیده می شوی هر شب

پشت این قرص آفتاب شده

دل به دل واپسی مـُ منتظری

منتظر تا که زودتر برسد

پای آئینه اش بـ بوسه شوی

گریه شی تا که آن پدر برسد

که کسی پشت ابرها پیداست؟

که کسی پشت ابرها پیداست

خواب دیدی تو توی قرصت ِ خواب

نور در مشت ابرها پیداست

صبح تابوده آفتاب شده

تو فقط عاشقی و منتظری

تو فقط زل به آسمان زده ای

روی طاق افق به نصرت او

چند تا گل به آسمان زده ای

...

مثل ویروس توی ذهن منی

ubal — Thu, 12 Jul 2007 01:41:18 GMT

سلام

وقتی که پهنا می شی لبترت را توی پارکالای علفها چمنها ... و می خواهیس برای غزل بنویسی پسا – چراغه مریمت گفته می آوری ؟ ! @ _ - ،

وقتی که درازا می شی هیکرت را روی پارکالاهای فرهنگی در روزگار ما بی اعتبارباربارترین کالاهان . در میانه ی این بی اعتباریای کالا، شعر و مجموع شعر به مثابان ی ِ کالای فرهنگی به چنان می ماند قلمت روی کاغذ که دیگر چه بنویسم حالا لای چمنها؟ دیگر چه که یک مورچه از چند مورچه ای که از علفها با لالاترتر آمده اند به بهشت کاغزالی تو رسیده اند. باید بیشتار مواظبات کنام تا قلمام مورچه هارا له نکند روی این کاغزیرش بمیرند خدای نا کرده.

همین حالالای همین کاغزیر همین علف خشکه ، موراچه ای بزرگترترتر مورچکی کورچکترترتربه دهان بر گرفت و زود پرید... نیست بالاتر از سیاهی رنگ.



وقتی که نگهبالای ترکای پیرمرد   پارک می سورررررتد چند سوررررررت سوررررررررررررت   و بد و بی راهه می بردت تا دهان ترکی و تو آخر سر می فهمایی که آدمها چه قد متمدن شدن! برای نشیمنگاهنگامشان نیمه نیمه کت کت هایی هستند که می نشینند و تو مجبورم از این به مابعدت را نیمه روکت باشم و متمدنانه بنویسی:

شهر در کجار آبادی ؟ شعر در کجای جامعه س ؟

اگر روزی روزگاری زیر گنبذ هنوز، همه ی ما را سوار قطاری بشیم مثلن و دیگر تا قبل از پلای ورسک بریزیم توی دره خودای نکرده و دیگریچ شاعر نفسکشنده ای بنماند در این جغرافیای بچه گربه ، چند تار از موشهاش سفید شده ان فک می کنید؟! حقیقت این است که همه ی ما شاعرا با هم تازه اندازه ی خفاشای شب هم ضرر نداریم که کسی دلشواپس زیستنمار باشد و دلش بخواهند سر به تنش نباشه مثلن یک متر و پنجاه سانت بدون سر تازه !

حت تا اندازه ی هیچ چی نیستیم ما باور کنیند. ما چهل سال در پیله بوده اید و دیگر زمانای پر پر وانه رنگ رنگ شدن فرا رسیده باور کنیند.زمان جلوه فروشی و سر مستیس که در شیشه برا رد اربعینی حافظ گفته. وقت آن رسیده که ایزولاسیولای پرده راکنار بزنی و به مخاتب کرده ها نگاه کنیند ... خود را قورت بدهیش مثل بغضی شفافای ظریف و به مردم سلام کنیم... پر پر پر وانه شویم ... با بالابالا بالالالای رنگا ن رنگان رنگای خیالالی.

از دی دی روز تا به حالآن، که نشسته ای دوباره روبرالای کا غذات می خوری و می خواهیس که داری ادامه دامه بدهی این پساغزلزارآیینه، که اجسام ازانچه درایینه می بینید به شما نزدیکترند     که ما وقت زیادی نداریم برای نمردیدن ، که ما باید بجمبیم و بجنبانیم ، که مردم منتظرای شاعرانه گی یی یند که در آن، که در آن، که در آن دنیده باشیمین پیله پیله لاهای تنیده در دور کلافه گی خودمان را، پرده ستانی که آنقدر حقیر شده ایم در درُنش که دردای ما احمقانینه و کودکوار ... منفعلک و منفک فک فک ، ما نا به کسانی مانانده که تو بگو اُسگل انگار حتمن. فلانی شاعره یعنی اسگلستگر نمی دانید. انجمن شاعران یعنی ....اِممممممممممممم هان یعنی مجمع اسگلاب :

مشتی شوت از نرده خاره ، در خود فرو مرده و منزوی واره واره بی درد و علی بی غم ِ یارُ غم ِ یارُ غم ِ یار.

سه غم آمد سه راغم هر سه یک بار

غریبی ُ اسیری ُ غم ِ یارُ غم ِ یارُ غم ِ یار.

پساغزلانه باورم که جهان جز فلسفطه نیست و غزالانه خیالم شعر آنجاس که فلسفته ته می کشد.

پساغزلانه برانم که زمان و مکان و روایت کوپسدیگر ؟ و غزالانه می چشمم که طـُعمانش را زیر زبانی بلویسم.

پساغزلانه می گریزم و غزالانه به آتوش طبیعتم بار می گردم...

به گوش منتظرایی به نامینامی مخاطب .

و

باز هم غزال

مثل ویروس توی ذهن منی



توی رایانه ی خیالاتم

مثل لرزیدن مــفاصل پام



مثل قطـعی در ا تصــا لــا تـم

مثل قـطـعــیتــی که می شکند

توی خود زیر بار تتـ تردید

قطع هی وصل می شود برقم

یا  اُکِی  یا پیام یک تهدید

                        به همین راحتی مریض شدم

* * *

تلفون زنگ زنگ هی هی زنگ

تلفونی که با الهه ی ناز

کمی موزیک و بعد زیر بنان



یک نفر می خزد توی آواز

باز

       ای الهه ی ناز

                           با دل من بساز

دو سه سوراخ توی گوش من

هی ترا تَر ترانه می خوانند

با لبانی تنن تنن تن تن

با تنی دخترانه می خوانند

      : " الو این بار هم سلام... منم...

                                        آمدم تا برم..."  نگو بروم

      : " آمدم تا بریم..." می خواهم

                                          تا تو تا ته تها فرو بروم

مثل سیگار می کُشم خود را

توی این اتفاق نارنجی

بـِبـ بـمان نَنـ نرو عزیز عزیز

کُـ کجا ؟ کُکـ کجا به این دنجی؟

با تو می خواهم آفتاب کنم

مثل حمام روی یک دریا

مثل یک موج توی یک ماهی

مثل یک ماه توی یک رویا...

مثل سیگار می کِشم خود را

تا کنار تو تا.../تمام نشو

یک نفر زیر گوش سیگارم:

                               " پسر ِ خوب ... باز خام نشو ! "

ولی من باز / باز خام شدم...

* * *

در کجای زمان دلم گم شد؟

من کجا عشق را فرو دادم ؟

من چرا د ِ د د ِ د ِ د دلم لرزید ؟

من کجا راه را به او دادم ؟

توی یک جمع ؟ توی یک تفریق ؟

توی یک ضرب ؟ توی یک تقسیم ؟

توی یک خواب ؟ زیر یک اتوبوس ؟

روی یک شعر ؟ لای یک تقویم ؟

* * *

چشم در چشم تو  کانکت شدم

برق برق آمدم زدی به سرم

کافی ام مثل برق این اتوبوس

که به یک جـِق جرقّه جـِق بپرم

...

*

مثل ویروس توی ذهن منی

توی رایانه ی خیالاتم

مثل لرزیدن دلم دستم

مثل قطعی در اتصالاتم

مثل قطعیتی که می شکند

توی خود زیر بار یک تردید

وصل هی قطع می شود برقم

یا اُکِی یا پیام یک تهدید

مثل یک صفر و یک خراب شدم

جایِ یک نیست توی هستِ من است

برق ِ این عشق ِ توی ِ چشم بزن

پشت یک چشم در شکست من است

من نه عاشق نمی شوم که ترا

توی من من منم رهات کنم

پشتِ این چشم باش و برق بزن

باش این پشت تا صدات کنم ...

باید این دفعه بی اِبا بکشم

این تکانی که زیر ذهن من است

باید این بار له / له اش بکنم

کرم یک روز مال له شدن است

عاشقت هم اگر / اگر بشوم

توی این منطق ارسطویی

بوی گنداب عشق می شنوم

بوی گنداب ... به عجب بویی



اینقدر دوستت نخواهم داشت

که تو بیرون شعر من باشی

فقط آن قدر عاشقت شده ام

که تو کانون شعر من باشی .

این یک غزال است

ubal — Sun, 10 Jun 2007 05:11:18 GMT

سلام

۱ - وضعیت پیشا مجاز

۲ - مانیفست شعر روزگار ما

۳ - اندیشه ی بنیادی ( ژان بودریار )

۴ - اسمشُ گذاشته ام غزال ، دختر مردانه ایست...

ببخشید... نمی شد از این کوتاه ترش کنم:

( غزال قالبی ست از قوالب جدیده که باید دست کم همیینقد باشد! )

بخاب و از خم این ابر و باد تازه بپوش

دو کاسه چشم روی چشم لب لباب بنوش

بهار را به دو نارنج تازه مهمان باش



شراب را به قدح دَه برابر اوریان کن

به تخت چون که نشستی به عدل عدل ایمان



به تاج چون که رسیدی بنوش و جم جم باش

به تخت چون که نشستی بخاب و آدم باش

تَ تن ت تن ت ت تن تن ت تن ت تن تن ِ تو

ل لب ل لب ل ل لب لب ل لب ل لب لب ِ من

ب ِ بب ب بب ب ب بب بب ب بب ب بب ب ب ببـ

به تخت چون که خُبیدی بخوب و حوا شو



به بخت تا که نشستیدیان ِ هم وا شو

شراب شو که بنوشانیَت به هی می و می

به پس کجا به پس آنگا بلند تا پس کی

به کوچه پس پس ِ هی کوچه های دیواری

به ظهر ظهر ِ گذر شبشبای بیداری

به تاپ تاپی این لحظـَمان ِ تکراری

به تیک تاکی این ساعتای زنگاری

به اشک اشکی این کاغذای امضا شو

به این اداره ی ضرب الکتاب ِ ارشاید

به این مجوز مجبور ِ تا کمر خفه شو

به این ممیز ِ معذور چی بگو چه نگو

به این شماره ی مشکوک پشت هم دِ بگیر

به این نظاره ی مظنون ِ پیش ِ رو دِ ببند

به این ستاره ی موزور لب به لب د ِ بدوز

ب ِ بب ب بب ب ب بب بب ب بب ب بب ب ب ببـ

ل لب ل لب ل ل لب لب ل لب ل لب لب ِ من

تَ تن ت تن ت ت تن تن ت تن ت تن تن ِ تو

می دو ساله و محبوب چارده ساله

مقام امن و می ِ بی غش و رفیق ِ شفیق

دو یار زیرک و از باده ی کهن دو منی

دو پرس نان و دو جو آب ِ جوی ِ اهل ِ بهشت

یه شب شراب و دو شب بشکن و سه شب شادان

شبای جمعه دعای کمیل ِ تلوزیون

صبای شنبه نماز ِ شکن شکسته ی ظهر

نماز جمعه به صف صف صفای مستحکم

غروب شنبه به بی باریای بی عاری

ب ِ بب ب بب ب ب بب بب ب بب ب بب ب ب ببـ

به دانه دانه ی تسبیح ِ هی دروغ نگو

به داستان ُاساتین ِ هی وضو که بگیر

درای میکده بستند ای خدا مپسند

درای خانه ی تزویریا رُ باز کنند

اگر شراب خوری جرعه ای فشان بر خاک

اگر که آب خوری بر حسین آب مبند

اگر عزیز شوی مصر را خراب نکن

من آنچه شرط بلاغ است با تو می گویم

به تخم مرغک هم سایه قار قار کلاغ

هزار دشمنم ار می کنند قصد هلاک

گرم تو دوستی از دشمنان ندارم باک

به ضرب سیفک قتلی حیاتنا ابدا

به ان روحی قد تاب ان یکون فداک

مرا امید وصال تو زنده می دارد

وگر نه هر دمم از هجر توست بیم هلاک

نفس نفس اگر از باد نشنوم بویت

زمان زمان کنم از شوق تو گریبان چاک

رود به خاب دو چشم از خیال تو هیهات

بود صبور دل اندر فراق تو حاشاک

بود به زور در این کشورا امام زمان

که گیر کرده گلویش در استخوان حچاک؟

تو را چنان که تویی هر نظر کجا بیند؟

به قدر دیده ی خود هر کسی کند ادراک



به چشم خلق عزیز آن زمان شود حافظ

که بر در ِ تو نهندش به مسکنت بر خاک ؟

تو خواه از سخنم پند گیر خواه بگیر ببند بکش

سلام بودریار

ubal — Thu, 24 May 2007 13:24:18 GMT

سلام

۱. وضعیت پیشامجاز

۲. مانیفست شعر روزگار ما

۳. روزای پایانیای سالی که جا ماند از ما، مرگ بودریار را در همهمه هایی شلوغ پنهان شد. در همین حال اعتماد ملی گفت و گویی را با محقق نظریه سیاسی و استاد علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی تحت تیتر بودریار را فراموش کن چاپ شد. وی معتقد نشان می داد که بودریار در ایران فاقد تاثیر و اندیشه های او را غیر واقع بینانه و رادیکال ...

. بودریار را فراموش نکن

یک استاد علوم سیاسی ( یک سیاست مدار بالقوه ؟! ) جز آنکه اندیشه های اندیشه ورزی چون " ژان بودریار" را فاقد تاثیر در حوزه های علمی و نظری در ایران - در دنیا - معرفی کند، از منظری سیاسی چه کار دیگری باید انجام دهد؟ انکارمرگ تنها راه گفتمان سیاست برای پیشگیری از پایان خویش است. پایانی که بیش از آنکه به یک باره اتفاق بیافتد ، سالهاست که نا پدید شده است نا پدید شدنی که بودریار از آن حرف می زند. این آخرین تلاشهای گفتمان سیاست مدارانه! در دنیای امروز که با پرچم دموکراسی بالا گرفته است تنها توافقی است حیوانی تراز جنگ که خواهنده گان قدرت برای کسب آن با هم انجام داده اند. اما از منظری نشانه شناسانه این امر خود دلیلی بر پوسیده گی و واداده گی امرسیاسی است. گفتمانی که به قطعیت های تاریخ خویش تردید کند راهی جز شکستن قطعیت ها ندارد و به محض شکستن اولین قطعیت استحاله گفتمان آغاز می شود. این استحاله ای ست که به مرگ می انجامد . مرگی که سال هاست در امر سیاسی مشغول زنده گی ست !

این البته مرگی ست که در پوسته ای از سیاست ، تاریخ ، اجتماع ، علم، فلسفه و هر چیز دیگری که بر پایه ی امر واقعی شکل گرفته پنهان شده تا بوده گی خویش را انکار کند.

امر واقعی! واقعیت! چه پناهگاه مطمئن و مضحکی!

بودریار اندیشه ورزی است که خود از مرز اندیشه ی مبتنی بر امر واقعی عبور می کند و فلسفه ای حاد واقعی و آمیخته به خیال را پایه گذاری می کند. فلسفه ای حاد واقعی ؟! آیا فلسفه می توند حاد واقعی باشد؟! آیا چیزی که حاد واقعی ست اصلن فلسفی ست ؟

فلسفه ای عرفانی ؛ این چیزی ست که بودریار با به وجود آوردن آن پایان فلسفه را هم اعلام می کند و درست در همین نقطه است که اندیشه های بودریار در تلاقی با اندیشه های شرقی ادامه ی جریان خویش را در آن جستجو می کند.

بودریار هم مانند تمام آدم های بزرگ تر از عصر خویش بود. او اندیشه ای را بنیان ریخت که روز به روز دنیای ما به آن نزدیک تر و نزدیک تر می شود:

واقعیتی افزون شده . حاد واقیعیت . واقعیت خیال . خیال واقعیت .

این که بودریار اندیشه ی حاد واقعی خود را از/ با کدام پایه های فکری – اقتصادی – سیاسی به وجود آورده اهمیتی ندارد. مهم این است که بودریار به عنوان یک اندیشه ورز این دنیا ( حاد واقعیت ) را فقط شناسایی کرده و مقدمات اندیشه گی عبور از یک مرحله ی دیگر در زنده گی بشر را پایه گذاری کرده است. دنیایی که کسی چه می داند شاید مهیج تر و شاید مرارت بار تر.

این دنیا هر چه و هر طور که باشد فرقی نمی کند ، مسئله این است که فریبنده و اغواگر است. رقص محو اندام دختری برهنه است که ترا به برهنه گی خویش می کشاند.

حاد واقعیت دنیای اغواگر باز تولید بی نهایت امر واقعی ست. دنیای عدم قطعیت . هیچ چیز در این دنیای فریبنده قطعی و غیر قابل برگشت نیست. حاد واقعیت دنیای رمز است. رمز هایی که بشر با در اختیار داشتن آنها به این توانایی دست یافته که واقعیت را در ساحتی غیر واقعی! ، واقعیت بخشد. رمز، کلید بازآفرینش است. باز تولیدی اسطوره ای که در آن واقعیت ها یکی یکی به تاریخی پایان یافته تبدیل می شوند. آه چه دنیای نمی دانم چه طوری!؟

رسانه ها و ابر رسانه ها ؛ فن آوری ارتباطات ؛ فن آوری رایانه ؛ فن آوری نانو ؛ فن آوری شبیه سازی در حوزه ی ژنتیک و .... همه و همه در نقطه ای با هم تلاقی می کنند و آن نقطه درست همان جایی ست که حاد واقعیت از آنجا آغاز می شود و بودریار در اندیشه های خویش درست همین نقطه را نشانه گرفته است.آغاز عصر حاد واقعیت . عصر ارتباط ذهن با ذهن ( تله پاتی همگانی ! ) ، عصر حرکت باسرعت نور ( طی الارض همگانی ! ) ، عصر هیج جا نبودن و همه جا بودن .

عصر زنده گی در دنیای مجاز، در دنیای خیال ، عصر زنده گی در واقعیت افزون.

اما امر مجازی فقط و فقط شکلی از واقعیت است که نمود و وجود واقعی! نیافته و این تفکیک خود نتیجه ی تفکری مبتنی بر واقعیت امروزین است. امر مجازی به محض اتفاق افتادن به واقعیت تبدیل می شود. حاد واقعیت ، واقعیت دنیای ماست . واقعیتی افزون شونده و گسترش یابنده، تا آنجا که تمام تعاریف گذشته ی واقعیت برای بشر را فقط به یکی از تعاریف بی شمار خویش فرو می کاهد . در این باز نمایی بی نهایت تکرار شونده ، تفاوت امر واقعی اصلی با امر واقعی بدلی ( حاد واقعی ) در چیست؟ هر بدلی می تواند اصل و هر اصلی می تواند بدل باشد. در این تردید مطلق امتیازی برای امر واقعی اصلی باقی نمی ماند که آنرا از بدل خویش متمایز کند و بر آن تفوق بخشد.

اندیشه های بودریار با گسستی رادیکال از همه ی پایه های فکری اندیشه وران پست مدرن ، واقعی ترین وضعیت پیش روی بشر را تصویر می کند. اما یک استاد علوم سیاسی و محقق نظریه های سیاسی ( که هر نام دیگری هم برایش انتخاب کنی نا چاری یک سیاسی به آن اضافه کنی ) بر اساس گفتمانی سیاست مدارانه ابراز می کند:

" بودریار به خاطر گسست رادیکال و غیر واقع بینانه اش، حتی در میان پست مدرن ها هم چندان مورد توجه نبود، چرا که بعد از تخریب معانی مدرن ، معنای جدیدی به امر سیاسی نداده و در امر ساختار شکنی (deconstruction ) توفیقی نمی یابد و راه رهایی را معرفی نمی کند. "

استاد محترم علوم سیاسی از بودریار فقط می تواند توقع داشته باشد که برای او امر سیاسی را شالوده شکنی کرده و باز تعریف کند! او تازه معتقد است که راه رهایی فقط باید درشالوده شکنی و باز تعریف و معنا دادن به امر سیاسی ، مشخص شود ! ! !

چه علامت های تعجب بی معنایی . اگر بودریار امر سیاسی را چنان بی ارزش می کند که از نظر او اصلن قابل معنا یافتن نیست ، چه تعجبی دارد که یک استاد علوم سیاسی، این اندیشه را بپذیرد و رد نکند؟ اندیشه ای که به محض پذیرش آن قید سیاسی بودن از استاد بودن حذف می شود و استاد بودن هم ، برای محمد رضا تاجیک یا هر شخص واقعی دیگری به جای او، امری می شود غیر قطعی. براستی استاد بودن در علمی که مرگش اعلام شده چه معنایی دارد تا بتواند از آن به قطعیت برسد؟ بودریار کاشفی ست که از وضعیت پست مدرن دنیای امروز ، عبور می کند و قدم در دنیایی می گذارد که در آن هیچ چیزی آن قدرها وجود ندارد که بشود تعریفی برای آن ارائه کرد.

بودریار با عبور ازنظریه ی ارزش مارکس به پسا مارکسیسمی نا پایدار می رسد، آن قدر نا پایدار که می شود به راحتی ! از آن عبور کرد و به خود بودریار رسید. او با نقد ارزش مصرفی و ارزش مبادله ای اشیاء در اقتصاد سیاسی مارکسی راه خود را آغاز می کند. او این رویکرد را در ارزشگذاری اشیاء بسیار محدود و غیر واقعی می بیند و معتقد است ارزش نمادین و ارزش نشانه ای اشیاء ، همان چیزی ست که مارکسیسم از آن غافل است. تقلیل و فرو کاستن ارزش های جامعه ی مصرفی به ارزش کالایی و ارزش بازاری شی ء و برنامه ریزی مبتنی بر این رویکرد بسیار نا رس و ناقص است. براستی ارزش شی ء در جایگاه " هدیه " که آن را به امری نمادین تبدیل می کند در اقتصاد سیاسی مارکسی کجاست و با کدام یک از این دو ارزش می شود آنرا تبیین کرد ؟

اگر مبنای ارزش گذاری برای اشیاء ، فقط نیاز ما به آن ها و فایده ی آن ها برای ما و یا ارزش بازاری و مبادله ای آنها در نسبت باهم اما در راستای نظریه ی نیازما و فایده آن برای رفع نیاز ماست ، رشد و گسترش شرکت هایی مثل " کولا " چه گونه توجیه می شوند ؟ ومنطق مصرف کالا هایی که از منطقی فراتر از فایده و نیاز، معنا می گیرند ، چیست ؟ آن منطقی که مصرف شیء را به ساختاری نشانه ای و دلالت گر تبدیل می کند. آن جا که جامعه ، مصرف را به مثابه ی زبانی برای دلالت بر منزلت اجتماعی به کار می گیرد.

با عبور از اقتصاد سیاسی مارکس و با گسترش دامنه تحلیل به وجوه نمادین و نشانه ای شیء ، بودریار به گستره ی پسا مارکسی پا می گذارد. اینجا هنوز نقطه ای ست که می توان از بودریار متوقع بود که مانند سایر اندیشه مندان پست مدرن ، ا ز امر اقتصادی و امر سیاسی تعریفی ارائه دهد. اما بودریار با جهشی حاد واقعی ( به شدت واقعی ) از مرز نشانه بودن شی ء هم عبور کرده و به مفهوم کلیدی " رمز " می پردازد . تبدیل شی ء به رمز.

ولی این بودریاری که تا اینجا آمده را باید فراموش کرد. چنان که او هم خود را فراموش می کند. بودریار حاد واقعی تازه از اینجا به بعد شروع می شود؛ از جایی که رمز به باز تولید شی ء می پردازد. درست در نقطه ی گسست و رهایی رادیکال و به گفته ی استاد علوم سیاسی غیر واقع بینانه اش!

چه دیدگاهی واقع بینانه تر از این که دنیای امروز ، دنیای رمز هاست ؟ عصر رمز آغاز شده. عصری که در آن نه واقعیت های تعریف شده که باز تولید آن هاست که اعتبار را از آنها می گیرد و قطعیت هر " نموده " را فقط به یکی از بی شمارشکل " وانمودن " آن تبدیل می کند و اصل و رونوشت را با هم از قطعیت می اندازد. براستی جنگ عراق جنگی رسانه ای و ابررسانه ای نبود؟ جنگ عراق برای مردم دنیا ، جنگی رسانه ای نبود که رسانه ها و ابر رسانه ها با اتکاء به بازنمایی زنده و مستقیم و خبرها و تحلیل های لحظه به لحظه ی خود آن را برای مردم دنیا به وجود آورده و سرنوشت آن را رقم زدند؟ براستی در شرایطی که ما قادر به تشخیص واقعیت از باز نمایی واقعیت نیستیم ، چه تفاوتی می کند که واقعیت جنگ عراق چه بوده یا هست ؟ واقعیت و بازنمایی های آن هر طور که باشد به یک اندازه از قطعیت واعتبار عاری اند.

در عصر وانموده ها که قطعیت برهیچ چیز حاکم نیست ، جایگاه امر سیاسی کجاست ؟ جایگاه امر اقتصادی کجاست ؟ جایگاه علم ، فلسفه ، هنر، امر اجتماعی و انسان کجاست ؟

لطفا ممکن است کسی توضیح بدهد که سیاست ، اقتصاد ، اجتماع ، فلسفه ، علم ، هنر / چپ ، راست ، خوب ، بد ، زشت ، زیبا دیگر چه موجوداتی هستند ؟ و رمز آنها چیست ؟ رمزی که قرن ها ست در پوسته ی واقعیت مالوف پنهان شده است ...

بودریار را فراموش نکن.

سلام بودریار

شعر پیشا مجاز

ubal — Sun, 13 May 2007 04:36:18 GMT

سعيد یوبال در گفت و گو با فارس

مجموعه شعر پیشا مجاز

(چند رسانه‌اي )

« اجسام از آنچه در آئينه مي‌بينيد به شما نزديکترند»

به بازار شعر عرضه می شود

خبرگزاري فارس:

سعيد یوبال شاعر گفت: مجموعه شعر الكترونيكي

« اجسام از آنچه در آئينه مي‌بينيد به شما نزديك‌ ترند »

در قالب يك لوح فشرده عرضه خواهد شد.

سعيد يوبال، شاعر مجموعه شعر الكترونيكي «اجسام از آنچه در آئينه مي‌بينيد به شما نزديك‌ترند» در گفت‌وگو با خبرنگار ادبي فارس در خصوص اين مجموعه گفت: مجموعه شعر الكترونيكي «اجسام از آنچه در آئینه مي‌بينيد به شما نزديكترند» كه در قالب يك لوح فشرده عرضه خواهد شد، تجربه‌هايي است فردي كه توسط يك نفر شكل گرفته و بديهي است به عنوان نقطه‌ي آغاز رويكردي تازه به شعر، خالي از كاستي هم نيست.
وي گفت: با اين همه اميدوارم دوستان و شاعران ديگر به ويژه جوان‌ترها به آن اقبال نشان داده و اين زبان چند رسانه‌اي در مسير تجربه‌هايي جمعي به هويت هنري قابل قبولي دست يابد.
یوبال افزود: قرار بود در كنار اين مجموعه الكترونيكي، مجموعه مكتوبي از بخش‌هاي متني اثر نيز توسط وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي براي حضور در بيستمين نمايشگاه بين‌المللي كتاب تهران چاپ و منتشر شود كه متاسفانه اين امر به تاخير افتاد و در نهايت نشد كه اين اثر در نمايشگاه كتاب امسال عرضه شود.
وي خاطرنشان كرد: اصل مجموعه (مجموعه الكترونيكي) نيز كه با سرمايه‌گذاري بخش خصوصي غيرمرتبط با فرهنگ و هنر آماده شده و در چند روز آينده به بازار فرهنگ و شعر عرضه خواهد شد شايد بدون وجود كتاب قابل ارائه در نمايشگاه كتاب نباشد. متاسفانه هنوز هيچ چيز معلوم نيست اميدوارم هر چه سريع‌تر ساز و كارهاي حضور چنين محصولاتي در حوزه فرهنگ و هنر در نمايشگاه كتاب تعريف شده و رسميت يابد.
وي در پاسخ این سؤالات که چرا شعر به معناي گسترده ی آن كه در طول تاريخ رساترين رسانه ی هنري ما بوده است امروز به بي‌مخاطب‌ترين هنر روزگار تبديل شده است؟ چرا غالبا مجموعه‌هاي شعر بايد سال‌ها پشت ويترين كتاب فروشی ‌ها در انتظار مخاطب به خواب بروند؟ چرا شمارگان مجموعه‌هاي شعر باعث شرمندگي فرهنگ و ادب كشور است، اظهار داشت: اين‌ها سؤالاتي است كه هر شاعري كه دغدغه‌ي جدي‌اش ادبيات و هنر است بارها و بارها در لحظات مختلف با آن‌ها مواجه شده و با این پرسش بنیادین رو به رو می شود که "چرا بايد نوشت وقتي كه مخاطبي در كار نيست؟"
یوبال در ادامه افزود: معتقدم هنري كه مي‌خواهد در لحظه‌ي اكنون متولد شود در اولين قدم و به عنوان اولين شرط ثمربخشی، بايد فرزند اكنون باشد اول از همه به زبان امروز سخن بگويد و سپس پیشنهاد ‌هايي براي امروز و فردا داشته باشد. در ميان همه‌ي هنرها، بررسي هنر/ صنعت سينما به عنوان فراگيرترين و تاثيرگذارترين هنر امروز، مي‌تواند شاخصه‌هايي را در اختيار ساير هنرها قرار دهد تا با تحليل اين شاخصه‌ها ساير هنرها هم بتوانند به زبان امروز حرف‌هاي خود را انتقال دهند.
وي مي‌افزايد: سينما، هنر /صنعتي است كه در تعريف كلي به پخش متوالي تصاوير و پويانمايي تصاوير ثابت گفته مي‌شود. يعني ما مي‌‌توانيم در شرايطي حداقلي سينمايي را ببينيم كه فقط متشكل از تصاوير پويا و متحرك باشد،اما چنين سينمايي هنر امروز نيست، امروزه سينما با به كارگيري همه امكانات و قابليت‌هاي نهفته در ساير هنرها در ساختمان خويش به زباني چند رسانه‌اي دست يافته و روز به روز بر سيطره و گستردگي دامنه‌ي تاثير خويش مي‌افزايد: ادبيات (داستان - شعر ،ترانه، ... ) موسيقي، نورپردازي، دكورسازي ، بازيگري، گريم و ... كه داشته‌هاي نمايش‌اند، آواها و اصوات و ...، امكانات و ظرفيت‌هاي رايانه‌اي همه و همه در خدمت سينما قرار مي‌گيرند و يك كليت تاثيرگذار را شكل مي‌دهند.
سعيد يوبال گفت: چرا ساير هنرها و به ويژه شعر نبايد از امكانات و قابليت‌هایي غير از كلمه در زبان گفتار و نوشتار بهره ببرد و خود را به عنوان هنري موثر تثبيت كند؟ من به شعري مي‌انديشم كه در زباني بسيار فراتر و گسترده‌تر از زبان گفتار و نوشتار شكل مي‌گيرد.
اگر تعريف ما از زبان، نظامي باشد كه در آن همه اجزا به واسطه‌ي اينكه نشانه‌ي چيزي ديگرند هويت مي‌يابند، در زبان چند رسانه‌اي هر عنصري با بدل شدن به نشانه در زير مجموعه نظامی کلی و نشانه‌مدار به عنوان يك كلمه قابل تعريف و به رسميت شناخته شدن است، ما در اين زبان با كلمه‌هايي مواجهيم كه ممكن است گفتار باشند، نوشتار باشند، ديدني باشند، موسيقایي و شنيدني باشند، صوت و آوا باشند و شنيده شوند و در يك كليت به شعر نزديك شوند.
وي در پايان گفت: شعر روحي است كه مي‌تواند در هر زباني با هر تعريفي تسري يابد و امروز محدود دانستن و محدود كردن بال‌هاي شعر در قفس گفتار و نوشتار امري است واپس‌گرا، شعر نيازمند نفس كشيدن در زباني وسيع و تازه است، در زباني كه قابليت های هنري و تكنولوژيك امروز را نيز در ساختمان خويش به كار مي‌گيرد و تعريف مي‌كند.

غزل : comment برای امام هشتم

ubal — Tue, 27 Mar 2007 13:58:18 GMT

سلام

سال نو مبارک

پخش زنده حرم امام رضا

چه قدر خوب است که لحظه ی " یا مقلب القلوب و الابصار ... " مشهد باشی / حتا اگر تهران باشی یا

هر کجای دیگر. در سایت امام رضا هر وقت که دلت را غربت گرفت می توانی به حرم بروی... حتا تا

"محول الحول والاحوال..."

comment برای امام هشتم

بروز می شوم امشب کنار این وب سایت

کلیک ... می شوم آرام خانه ی نـَـذَرات

دوستان

یکی از وبلاگ هایی که فروتنانه و سخت کوشانه بانک اطلاعات ادبی را ساماندهی

می کند و در اختیار ما قرار می دهد تازه های ادبی ست.

به سهم خودم از مجتبی . م که این زحمت را به خود می دهد تا کار ما را

ساده کند سپاسگذارم و برایش آرزوی موفقیت دارم:

تازه های ادبی