بخاب و از خم این ابر و باد تازه بپوش
دو کاسه چشم روی چشم لب لباب بنوش
بهار را به دو نارنج تازه مهمان باش
شراب را به قدح دَه برابر اوریان کن
به تخت چون که نشستی به عدل عدل ایمان
به تاج چون که رسیدی بنوش و جم جم باش
به تخت چون که نشستی بخاب و آدم باش
تَ تن ت تن ت ت تن تن ت تن ت تن تن ِ تو
ل لب ل لب ل ل لب لب ل لب ل لب لب ِ من
ب ِ بب ب بب ب ب بب بب ب بب ب بب ب ب ببـ
به تخت چون که خُبیدی بخوب و حوا شو
به بخت تا که نشستیدیان ِ هم وا شو
شراب شو که بنوشانیَت به هی می و می
به پس کجا به پس آنگا بلند تا پس کی
به کوچه پس پس ِ هی کوچه های دیواری
به ظهر ظهر ِ گذر شبشبای بیداری
به تاپ تاپی این لحظـَمان ِ تکراری
به تیک تاکی این ساعتای زنگاری
به اشک اشکی این کاغذای امضا شو
به این اداره ی ضرب الکتاب ِ ارشاید
به این مجوز مجبور ِ تا کمر خفه شو
به این ممیز ِ معذور چی بگو چه نگو
به این شماره ی مشکوک پشت هم دِ بگیر
به این نظاره ی مظنون ِ پیش ِ رو دِ ببند
به این ستاره ی موزور لب به لب د ِ بدوز
ب ِ بب ب بب ب ب بب بب ب بب ب بب ب ب ببـ
ل لب ل لب ل ل لب لب ل لب ل لب لب ِ من
تَ تن ت تن ت ت تن تن ت تن ت تن تن ِ تو
می دو ساله و محبوب چارده ساله
مقام امن و می ِ بی غش و رفیق ِ شفیق
دو یار زیرک و از باده ی کهن دو منی
دو پرس نان و دو جو آب ِ جوی ِ اهل ِ بهشت
یه شب شراب و دو شب بشکن و سه شب شادان
شبای جمعه دعای کمیل ِ تلوزیون
صبای شنبه نماز ِ شکن شکسته ی ظهر
نماز جمعه به صف صف صفای مستحکم
غروب شنبه به بی باریای بی عاری
ب ِ بب ب بب ب ب بب بب ب بب ب بب ب ب ببـ
به دانه دانه ی تسبیح ِ هی دروغ نگو
به داستان ُاساتین ِ هی وضو که بگیر
درای میکده بستند ای خدا مپسند
درای خانه ی تزویریا رُ باز کنند
اگر شراب خوری جرعه ای فشان بر خاک
اگر که آب خوری بر حسین آب مبند
اگر عزیز شوی مصر را خراب نکن
من آنچه شرط بلاغ است با تو می گویم
به تخم مرغک هم سایه قار قار کلاغ
هزار دشمنم ار می کنند قصد هلاک
گرم تو دوستی از دشمنان ندارم باک
به ضرب سیفک قتلی حیاتنا ابدا
به ان روحی قد تاب ان یکون فداک
مرا امید وصال تو زنده می دارد
وگر نه هر دمم از هجر توست بیم هلاک
نفس نفس اگر از باد نشنوم بویت
زمان زمان کنم از شوق تو گریبان چاک
رود به خاب دو چشم از خیال تو هیهات
بود صبور دل اندر فراق تو حاشاک
بود به زور در این کشورا امام زمان
که گیر کرده گلویش در استخوان حچاک؟
تو را چنان که تویی هر نظر کجا بیند؟
به قدر دیده ی خود هر کسی کند ادراک
به چشم خلق عزیز آن زمان شود حافظ
که بر در ِ تو نهندش به مسکنت بر خاک ؟
تو خواه از سخنم پند گیر خواه بگیر ببند بکش
